Skąd wziął się w Chinach islamizm? cz. II

Z punktu widzenia dogmatycznego islamizm chiński wypływa z tych samych źródeł, co nauka sekt mahometańskicli innych krajów. Nauczyciele Pisma Świętego, ahoń-owie, odznaczają się doskonalą znajomością Koranu i są biegli w arabszczyźnie klasycznej. Zdaje się nawet, że w Chinach islamizm zachował się w największej stosunkowo czystości, chociaż i tu nie obyło się miejscami bez koncesji na rzecz tradycji religijnych narodowych. W Sen-czuanie zwłaszcza chiński kult przodków kwitnie między muzułmanami. W Jun-nanie natomiast spotykamy się ze zjawiskiem przeciwnym: kult świętych, tak rozpowszechniony wśród Arabów, uważanym jest za herezję, w myśl czystej nauki Koranu.

Stosunki muzułmanów chińskich z ich współwyznawcami w innych krajach są ograniczone do minimum. Ahoń-owie pielgrzymują do Mekki. Ale Kalifa nie uznają za głowę Kościoła. Mają zresztą u siebie rodzinę pochodzącą od Proroka, która pomimo to nie gra żadnej roli religijnej, tylko polityczną. W ostatnich czasach jednak Turcja zaczęła widocznie starać się o zdobycie wpływu na mahometan chińskich. Faktem znamiennym jest przybycie przed paru laty dwóch ulemów tureckich ze sztandarem Kalifa do Pekinu i nawiązanie przez nich stosunków z miejscowymi muzułmanami. Być może, że oczekiwać możemy jeszcze niespodzianek z tej strony.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>