Profesor R. A. Dart

W tym miejscu można by rozpatrywać Oreopithecus bam- bolii z dolnego pliocenu z Toskanii, lecz zagadnienie, czy zwierzę to było przodkiem człowieka, jest ciągle przedmiotem dyskusji (patrz również uwagę na s. 287).

W 1925 roku profesor R. A. Dart ogłosił odkrycie czaszki młodocianej małpy człekokształtnej, która wykazywała pewne specyficzne cechy ludzkie. Na podstawie rozważań geologicznych osądził, że okaz pochodzi z późnego pliocenu lub dolnego plejstocenu.

Czaszka została wyłuskana z wapiennego pokładu jaskini w Taungs w Beczuanie, w Afryce Południowej. Małpę człekokształtną, do której należała ta czaszka, nazwano Australopithecus ajricanus. Obecnie znane są już szczątki ponad 30 osobników, znalezione głównie w okolicach Transwalu. Dr- R. Broom odkrył jedną grupę w jaskini niedaleko Sterkfontein, oddalonego o około 320 km na północo-wschód od Taungs.

Fakt, że w Sterkfontein znaleziono szablozębe tygrysy i wygasłe formy hien z pliocenu, zdaje się potwierdzać sugerowane pierwotnie przez Darta datowanie okazów na epokę pliocenu. Przyjęto obecnie jednak ogólny pogląd, że bardziej prawdopodobna jest data dolnego plejstocenu i że wcześniejsze formy ówczesnej fauny przetrwały do epoki plejstocenu. Okres ten charakteryzował się raczej suchymi, pół- pustynnymi warunkami i lądem pozbawionym lasów.

Ogólne cechy morfologiczne Australopithecinae (rys. 8) są następujące: pojemność czaszki podobna jak u współczesnych większych małp człekokształtnych, czyli około 500-750 cm3. Najważniejszą cechą jest ich wyprostowana postawa w czasie chodu i biegu. Właściwie można je określić jako Pigmejów o niemal całkowicie wyprostowanej postawie, z głową podobną jak u małpy człekokształtnej i szczęką wystającą, ale w umiarkowany sposób. Czaszka, chociaż zbliżona do małpy, przy bliższym badaniu wykazuje wiele cech ludzkich. Wały nadoczodołowe istnieją, nie tworzą jednak ciągłej półki kostnej, jak to ma miejsce u żyjących obecnie małp człekokształtnych. Naturalne, pochodzące z wapiennych jaskiń odlewy wnętrza czaszki, nasuwają przypuszczenia, że mózg Australopithecinae był bardziej rozwinięty niż u dzisiejszych antropoidów, a miejsce przyczepu mięśnia karkowego w potylicznej okolicy czaszki o wiele słabiej zaznaczone i umieszczone niżej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>