Pithecanthropus pekinensis (małpolud z Pekinu)

Początkowo praczłowiek pekiński znany był tylko na podstawie pojedynczego trzonowego zęba. Obecnie można odróżnić już 40 osobników, przeważnie na podstawie czaszek, żuchw i zębów. Należy być bardzo ostrożnym przy rozróżnianiu tych szczątków (głównie czaszek, pochodzących ze szczeliny w skałach koło Czoukoutien i stanowiących według pewnych danych pozostałość uczt ludożerców, którzy zjadali ludzki mózg), od dużo nowszych szkieletów znalezionych blisko skalnych szczelin w tzw. Górnej Jaskini, które należały prawdopodobnie do osobników po prostu zamordowanych, lecz których mózg nie został zjedzony. Dwa wyraźnie zaznaczone poziomy przypominają warstwy środkowego i górnego plejstocenu na Jawie. Wiek odnośnych warstw w Chinach i na Jawie jest w przybliżeniu ten sam, lecz ogólnie biorąc szczątki pekińskie są przypuszczalnie nieco nowsze. Datowanie opiera się głównie na faunie, będzie to jednak przedmiotem dyskusji w rozdziale IV.

Jeżeli chodzi o same szkielety, to blisko połowa czaszek należała do dzieci poniżej 14 lat. Spośród czaszek osobników dorosłych, na których można było dokonać pomiarów objętości, jedna należąca przypuszczalnie do młodzieńca, miała 915 cm3, trzy czaszki dorosłych mężczyzn – od 1030 do 1225 cm3, jedna czaszka kobieca – 1015 cm3, a jedna osobnika o nieustalonej płci – 1030 cm3. Weidenreich oblicza przeciętną na 1075 cm3 (tabela II), co wynosi znacznie więcej, niż objętość czaszek ludzi w Trinil, dla których wymiar ten wyraża się liczbą 850 cm3. Aczkolwiek czoło praczłowieka pekińskiego jest cofnięte (rys. 13), to w porównaniu do czaszki z Jawy (rys. 10) wykazuje wyraźną wypukłość. Zarówno wskaźnik Ij jak I2 dowodzą, że człowiek pekiński (Ii = 58, J2 = 69) był bardziej wyprostowany niż człowiek z Jawy (Ii = 35, I2 = 54). Żuchwa człowieka pekińskiego, podobnie jak małpoludów z Afryki i -Jawy, wykazuje połączenie cech ludzkich i małpich. Kąt łuku zębodołowego jest znaczny, ma bowiem 29°, a wielkość zębów trzonowych zmniejsza się ku tyłowi, co stanowi cechę ludzką (lecz por. s. 102). Kły są małe i nie wymagają diastemy, są jednak większe niż u człowieka z Heidelbergu. Podobnie jak u człowieka z Heidelbergu żuchwa nie ma małpiej półki, ani wystającej bródki. Na podstawie badania stosunkowo’ niewielkiej liczby kości długich kończyn można osądzić, że człowiek pekiński był krępy i miał około 1,52 m wzrostu, czyli nieco więcej niż Australopithecinae.

Ogólnie biorąc można przyjąć, że Pithecanthropus pekinensis posiadał pewną dozę inteligencji, mógł przypuszczalnie mówić, z pewnością obrabiał narzędzia z kwarcu. Umiał również obchodzić się z ogniem, na co wskazują liczne pozostałości po paleniskach oraz zwęglone kości zwierzęce.

Można uważać, że fakt, iż większość czaszek jest powyłamywana wokół otworu wielkiego, wskazuje na praktykowanie ludożerstwa. Wspominaliśmy już o tym w odniesieniu do innych grup czaszek, z którymi postąpiono w podobny sposób (patrz s. 65). Grupa czy rodzina mieszanych typów ludzi z gói- nej jaskini w Czoukoutien nie jest charakterystyczna dla czasów górnego plejstocenu i dlatego nie włączono jej do tabeli II.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>