Metody pomiarów

Zanim przystąpimy do szczegółowych rozważań nad przygotowanym materiałem, warto by wspomnieć o metodach stosowanych przy zdejmowaniu pomiarów: czaszkę (lub jej odlew) należy ustawić w płaszczyźnie frankfurckiej (patrz rys. 6), co umożliwi zdjęcie bezpośrednich pomiarów za pomocą odpowiedniego cyrkla. Jednakże do wielu czaszek wyszczególnionych na tabeli II nie można było zastosować tej metody. Inna metoda, pośrednia, polega na sfotografowaniu czaszki z odpowiednio dobranego punktu widzenia, na przykład w sposób pokazany na rys. 6, lub też bezpośrednio z góry (dla wymierzenia wskaźnika cefa- licznego . Błonę fotograficzną można później wyświetlić na ekranie, uprzednio poliniowanym w wymierzone kwadraty, podobnie jak kartka papieru do sporządzania wykresu. Projekcja musi odbywać się za pomocą dobrego epidiaskopu, który daje obraz wolny od wypaczeń, to znaczy, który powiększając obraz nie zniekształca go równocześnie. Teraz bez trudności można dopasować odpowiednie wymiary i położenie obrazu, tak aby płaszczyzna frankfurcka znajdowała Patrz notka na s. 81 się na jednej z linii poziomych, a mianowicie na linii zerowej. Następnie odczytujemy z siatki kwadratowej pomiary niezbędne dla wskaźników Ii i J2 – wskaźniki równowagi. Oczywiście, pomiary bezwzględne w milimetrach nie są konieczne dla wskaźników stanowiących wielkości niewymiarowe. Jedyna trudność tej metody polega na znalezieniu dokładnego położenia kłykci potylicznych przy wymierzaniu I2. Jednakże, po przestudiowaniu obrazu fotograficznego pod kątem innych aspektów danej czaszki, można to ustalić bez poważniejszych błędów. Właściwie dużo łatwiej jest posługiwać się dużym, dwuwymiarowym obrazem fotograficznym, rzuconym na ekran za pomocą epidiaskopu, aniżeli manipulować cyrklami wokół trójwymiarowej czaszki lub jej odlewu. W związku z tym dokładność metody epidiaskopowej może być większa niż dokładność uzyskana przy bezpośrednim badaniu, a przy tym jest to metoda szybsza, o ile oczywiście mamy do dyspozycji odpowiednie zdjęcia.

Fotografie przedmiotów trójwymiarowych przeznaczonych do celów pomiarowych, będą odpowiednie tylko wówczas, jeżeli zostały wykonane z odległości co najmniej 3,5 m, tak aby promienie światła idące od przedmiotu były w zasadzie równoległe. Fakt, że obraz na błonie fotograficznej może być mały, jest nieistotny, gdyż obraz uzyskany za pomocą epidiaskopu może osiągnąć niemal dowolną wielkość. Jeżeli badamy wycinek fotografii, pełny, czyli całkowity obraz przedmiotu nie będzie widoczny. Staje się to zrozumiałe, jeżeli spróbujemy spojrzeć na wierzchołek czaszki obserwując ją z pozycji bocznej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>