Metody pomiarów – kontynuacja

Bezpośrednie metody uzyskania wartości Is (objętość czaszki) zostały już pokrótce omówione. Dają one pomiary z dokładnością do 10% w przypadku oczyszczonego wnętrza czaszki. W innych przypadkach dla obliczenia wewnętrznej pojemności w cm3 konieczne jest przeprowadzenie pomiarów, jak dla Ij i I2 oraz użycie formuły Lee-Pearsona lub innej. Przy metodzie epidiaskopowej konieczne jest oznaczenie na ekranie kwadratów odpowiadających podziałce milimetrowej, jako że wskaźnik I3 nie oznacza proporcji. Można to uczynić w dwojaki sposób: albo włączyć skalę milimetrową do oryginalnej błony fotograficznej, na której znajduje się obraz czaszki, albo też oznaczyć na czaszce przed sfotografowaniem jej dwa punkty lub linie oddalone od siebie na wiadomą odległość (na przykład 1 cm). Następnie musi być wiadomo, ile milimetrów ma jakaś wyznaczona odległość na czaszce, na przykład wzdłuż płaszczyzny frankfurckiej, pomiędzy dolną krawędzią oczodołu i górną krawędzią otworu słuchowego, czyli szerokość oczodołu i odległość tę należy przyjąć jako standard pomiarów obrazu epidiaskopowego. Przy objętościach czaszek podanych na tabeli II trudność ta nie istnieje, gdyż przyjęte wartości są podane w literaturze i dlatego właśnie figurują na tej tablicy.

Przy stosowaniu dla f3 metody epidiaskopowej pożądane jest posługiwanie się zdjęciami czaszki widzianej w trzech ujęciach, według trzech płaszczyzn prostopadłych do siebie, tak aby możliwe było sprawdzenie pomiarów dla wszystkich poszczególnych wartości L, B i H. Aspekty te to: widok boczny, czyli profil (norma lateralis), widok z przodu lub z tyłu (norma frontalis lub occipitalis) i widok z góry lub dołu (norma verticalis lub basilaris).

Dla I4 (kąt łuku zębodołowego) najdokładniejsza okazała się metoda epidiaskopowa przy użyciu albo zdjęcia fotograficznego, albo też żuchwy jako’ takiej, co jest jeszcze korzystniejsze. Na ekranie należy sporządzić siatkę kolistą, obejmującą szeroki stopniowany okrąg z promieniami co 5°. Zdjęcie fotograficzne żuchwy może być wówczas tak umieszczone w epidiaskopie, aby jeden z promieni przechodził przez środek pierwszego zęba przedtrzonowego (lub jego korzeń) i środek ostatniego zęba trzonowego po tej samej stronie żuchwy. Następnie żuchwę przesuwa się wzdłuż promienia okręgu do przodu, czyli dalej od środka okręgu, aż dwa odpowiadające im punkty drugiej połowy żuchwy znajdą się na linii innego promienia. Poszukiwany kąt a można wówczas odnaleźć na skali okręgu.

W innym przypadku, długości AB, CD i E (rys- 5) muszą być odczytywane na wyskalowanym ekranie, a wartość a obliczana za pomocą równania (7). Oczywiście w tym przypadku pożądane jest, aby przed odczytywaniem wyniku tak umiejscowić żuchwy, aby jedna linia prostokątnej siatki przechodziła przez parę pierwszych zębów przedtrzonowych. Para ostatnich zębów trzonowych będzie wówczas leżała wzdłuż innej linii siatki, czyli będzie do niej równoległa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>