Homo neanderthalensis (La Chapelle aux Saints)

Szczątki z Neandertalu są fragmentaryczne i o wiele mniej nadają się do pomiarów, niż niemal kompletny szkielet osobnika, który był pogrzebany w jaskini La Chapelle aux Saints. Duża ilość szczątków nean- dertalskich była celowo pogrzebana, co z punktu widzenia rozwoju kulturowego stanowi fakt bardzo znaczący. Zwłoki były grzebane w pozycji zgiętej, otoczone kręgiem z kamieni i zaopatrzone w udźce wołu na podróż do tamtego świata. Skojarzona z nimi fauna oraz kamienne narzędzia są charakterystyczne dla ostatniego zlodowacenia.

Ponieważ obecnie rozważamy cechy charakterystyczne szczątków szkieletowych, skojarzone z nimi znaleziska omówimy później, przy dyskusji na temat ich kultury i okresu pogrzebu. Objętość czaszki (rys. 18) była wyjątkowo duża (1600 cm3) w porównaniu do przeciętnej objętości czaszek męskich osobników neandertalskich (1450 cm3) obliczonej przez M. Boule’a ). Wały nadoczodoło- we są ogromne, lecz wykazują lekkie obniżenie w okolicy gładyszki, leżącej bezpośrednio nad nosem. Czoło jest płaskie i cofnięte, a szczęka wystająca. Powierzchnia potyliczna jest niemal schowana w szyję, zasłonięta potężnymi mięśniami karkowymi, nie zbędnymi do podtrzymania bardzo niezrównoważonej głowy i jej wystających szczęk. Stopień niezrównowa- żenia określa wskaźnik I2, wynoszący zaledwie 56. Przyczepy końcowe tych mięśni karkowych utworzone są przez wyrostki kolczyste kręgów szyjnych, wystających niemal tak samo, jak u goryla.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>