Dostępny materiał szkieletowy cz. II

To znaczy dobrze przystosowanego do istniejącego środowiska. samym czasie. Pod koniec XIX wieku dr E. Dubois znalazł w Trinil na Jawie kalotą (sklepienie) czaszki małpopodobnej i przez wiele lat był to jedyny okaz reprezentujący naszych najdawniejszych przodków. Kalota pochodziła z pokładów środkowego plejstocenu i niewątpliwie należała do „wyprostowanego małpoluda”, który w związku z tym został nazwany Pithecanthropus erectus . Przez wiele lat był to jedyny okaz znaleziony w tym miejscu, aczkolwiek dr Dubois posiadał jeszcze kilka kości długich i fragment żuchwy, których opis podał dopiero w 45 lat później, w roku 1935. Od roku 1935 dr G. H. R. von Koenigswald i dr Franz Weidenreich odkryli wiele innych kości i kilka czaszek na Jawie, na stanowisku koło Sangiran, na północ od rzeki Solo. Jedna z tych czaszek była niemal identyczna, chociaż bardziej kompletna, z czaszką Pithecanthropus erectus odkrytą przez Dubois i została nazwana Pithecantropus erectus II (rys. 10). W wyższej warstwie znaleziono jeszcze 8 kalot czaszek, a widoczne na nich uszkodzenia nasuwają przypuszczenia, że stanowią one pozostałości uczt, na których spożywano ludzki mózg, lub też iż osobnicy ci padli ofiarą przedhistorycznych łowców głów. Owe szczątki Homo neanderthalensis soloensis, gdyż tak zostały ohecnie nazwane, są młodsze niż oryginalny Pithecanthropus z Trinil, pochodzą bowiem z pokładów tarasów rzecznych górnego plejstocenu, znanych jako złoża Ngandoeng. Ten typ człowieka pod pewnymi względami można porównać do klasycznych czaszek neandertalskich z Niemiec i Francji, jeszcze wyraźniejsze podobieństwo wykazuje on jednak z czaszkami odkrytymi w Rodezji w 1929 roku (Homo rhodesiensis)

W złożach w Djetis z dolnego plejstocenu, starszych od pokładów w Trinil, Weiden- reich odkrył czaszkę mniej więcej dwuletniego dziecka Pithecanthropus wraz z pewnymi szczątkami dużego małpoluda (rys. 9A), które nazwano Pithecanthropus modjokertensis, od wsi Modjokerto, w pobliżu której dokonano odkrycia. Widenreich uważał, że znalezisko to reprezentuje najbardziej prymitywną spośród dotychczas odkrytych form ludzkich i nazwał je początkowo Pithecanthropus robustus ze względu na duże wymiary kości osobników dorosłych. Ostatnie znaleziska, odkryte w 1898 roku na Jawie w pobliżu Wadjak przez van Rietschotena i dr E. Dubois, uważane są pod względem geologicznym za okazy neolityczne. Ogółem wśród znalezisk z Jawy mamy obecnie 15 czaszek, kompletnych lub częściowych, pochodzących z warstw obejmujących cztery różne epoki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>