Chód w postawie wyprostowanej

Rozważmy najpierw sprawę najważniejszej morfologicznej cechy człowieka, czyli sprawę chodu w postawie wyprostowanej, który automatycznie wiąże się z rozwojem szeregu innych cech hominidalnych szkieletu, tworzących zespół potrzebny do osiągnięcia wyprostowanej postawy ciała w czasie chodzenia. Tak więc, na przykład, z wyprostowaną postawą związana jest szeroka miednica, podtrzymująca trzewia, gdy tułów jest w pozycji pionowej, zaś zwolnienie ramion i rąk od podtrzymywania ciała prowadzi do zachowania przeciwstawnego kciuka. Utrata przeciwstaw- ności palucha również jest skutkiem przyjęcia wyprostowanej postawy, ponieważ stopa staje się wyspecjalizowana tylko do chodu dwunożnego. Nie będziemy tu rozważać szczegółowo innych zmian szkieletu, takich jak wygięcie kręgosłupa w kształcie litery S lub wykształcenie kresy chropawej tylnej powierzchni kości udowej, nie mamy bowiem wystarczającej ilości dostępnych szczątków, na podstawie których moglibyśmy sporządzić wykres. Jest rzeczą niewątpliwą, że osiągnięcie wyprostowanej postawy w czasie chodzenia stanowi jedno z najważniejszych kryteriów człowieczeństwa i wydaje się zupełnie prawdopodobne, że nastąpiło ono wcześniej niż rozwinięcie się mózgu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>