Badania typologiczne

Inna, pośrednia, metoda datowania polega na tym, że liczy się nawarstwienia, które odkładały się stopniowo na powierzchni Ziemi. Następnie, za pomocą analizy pyłkowej torfowisk datuje się warstwy według klimatu panującego w okresie ich powstawania. Zarodniki pyłków mogą więc być rozpatrywane jako próbka szczątków kopalnych przy datowaniu torfowisk. Rodzaj zaś głazów narzutowych w żwirowiskach gliniastych i miejsce ich znalezienia może służyć do zidentyfikowania poszczególnych faz epoki lodowcowej, w której żwiry i gliny morenowe zostały naniesione.

Ta i podobne pośrednie metody datowania warstw geologicznych będą omówione dokładniej w rozdziale IV, który zawiera szczegółowe rozważania na temat wieku danych szczątków szkieletowych i pozostałości kulturowych.

Tak jak badanie warstw geologicznych jest najważniejszą pośrednią metodą datowania, tak badania za pomocą porównań typologicznych są najważniejszą metodą bezpośrednią. Przez badania typologiczne rozumiemy identyfikacją szkieletów lub narzędzi na podstawie ich podobieństwa do innych szkieletów lub narzędzi już datowanych. Gdy więc rozpoznany zostanie typ nowego okazu, tym samym wiadomy jest czas, z którego pochodzi. Doświadczony archeolog potrafi od razu rozpoznać rzymskie pochodzenie pięknie wykonanego, o wysokim połysku i wiśniowej barwie naczynia ceramicznego, znalezionego w Kent, importowanego tu przypuszczalnie z południowej Galii w około I wieku n.e. Skręcony, owalny tłuk pięściowy znaleziony w Hampshire zostałby datowany jako współczesny przedostatniemu okresowi międzylodowcowemu z około 300 000 lat temu. Datowanie za pomocą porównań typologicznych ma szczególne znaczenie wówczas, gdy datowaniu podlegają znaleziska odosobnione, o których nie wiemy skąd pochodzą i czy powiązane są z jakimiś innymi przedmiotami. Oczywiście, najlepiej sprawdzać datowanie posługując się – w miarę możności – więcej niż jedną metodą. Jest wysoce nieprawdopodobne, aby dwie metody przyniosły takie same nieprawidłowe dane, a już wręcz niemożliwe, aby do błędnych wniosków prowadziły trzy różne metody.

Ostatnio rozwinęły się trzy nowe metody bezpośredniego datowania, bardzo użyteczne przy niektórych substancjach i dla ograniczonego okresu czasu. Wszystkie trzy są metodami fizycznymi. Jedna polega na pomiarach względnej ilości promieniotwórczego i nie- promieniotwórczego węgla w danej substancji, a dwie inne na określeniu zawartości fluoru lub uranu wchłoniętych przez badane substancje. Szczegóły dotyczące tych metod omówimy w rozdziale IV.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>